त्या गाझियाबाद परिसरात आज वारेही शांत आहेत. हरीशच्या घराबाहेर गर्दी आहे, पण शांतता आहे. गर्दीत दोन तुटलेली हृदये आहेत: अशोक राणा आणि निर्मला देवी. १३ वर्षांपूर्वी डोळे मिटलेला त्यांचा मुलगा, ते डोळे कायमचे बंद करेल.
निर्मला देवींनी हात जोडून म्हटले, "देवाच्या फायद्यासाठी, आम्हाला एकटे सोडा. माझा मुलगा जात आहे, आणि मी त्याला माझ्या स्वतःच्या हातांनी निरोप देऊ इच्छितो. फोटो काढू नकोस, प्रश्न विचारू नकोस. आईला विचारू नकोस की तिच्या गर्भाचा तुकडा तिला कायमचे सोडून जात असताना तिला कसे वाटते."
अशोक राणा त्याच्या मुलाच्या पलंगावर बसून त्याचे केस हाताने चाटत होता. त्या हातांनी १३ वर्षांत काय केले नाही? त्यांनी दिल्लीत तीन मजली घर विकले, रस्त्यावर सँडविच विकले आणि दरमहा ७०,००० रुपये कमावण्यात यश मिळवले. फक्त एकच आशा होती: कदाचित एक दिवस, त्याचा मुलगा डोळे उघडेल. ती आशा आज धुळीस मिळत आहे.
"डॉक्टर म्हणाले की कोणतीही आशा नाही. आम्ही अजूनही हार मानली नाही. आम्ही त्याला औषध दिले, प्रार्थना केल्या आणि रात्री झोपेची वेळ दिली. पण आज सर्वोच्च न्यायालयाने म्हटले, 'पुरे झाले. तुमच्या मुलाला आदर द्या.' म्हणून आम्ही आहोत. तो जात आहे, पण तो सन्मानाने जात आहे. ही आमची एकमेव आशा आहे."
शुक्रवारी, डॉक्टरांनी एम्सच्या भिंतींमध्ये एक लांब बैठक घेतली. हरीश शनिवारी एम्समध्ये जाईल आणि परत येणार नाही असा निर्णय घेण्यात आला. जिल्हा प्रशासनाने रुग्णवाहिकेची व्यवस्था केली आणि सर्व प्रकारची मदत देऊ केली. पण अशोक राणा हात जोडून म्हणाले, "आमच्यावर फक्त एक उपकार करा... जेव्हा आमचा मुलगा त्याच्या अंतिम प्रवासाला निघेल तेव्हा त्याच्याकडे पाहू नका. तो एक माणूस आहे, छायाचित्राचा कैदी नाही."
आज रात्री, हरीशची आई त्याच्या खोलीत बसली आहे. ती त्याच्या कपाळावर हात ठेवून काहीतरी बडबडत आहे. कदाचित ती १३ वर्षांपूर्वी त्याला झोपवताना जी अंगाईगीत गुणगुणायची ती करत असेल. त्याचे वडील दारातून पाहत आहेत. त्याच्या डोळ्यातून एकही अश्रू वाहत नाहीयेत... पण त्या अश्रूंनी त्याचा मुलगा जिवंत आहे तोपर्यंत रडायचे नाही असा निर्धार केला आहे. त्याच्या मुलाच्या जाण्यानंतर किती नद्या वाहतात ते तुम्हाला दिसेल.
#viralpost2026シ #exploremore #Gajiyabaad #newpost
Post a Comment