धार्मिकतेचा खरा अर्थ केवळ पोथी वाचणे नसून स्वतःच्या इंद्रियांवर ताबा मिळवणे होय, हे या गावाने सिद्ध केले आहे. सप्ताहाच्या सात दिवसांत गावाच्या सीमा जणू 'व्यसनमुक्तीचे मंदिर' बनतात. ज्या हातांना श्रमाची सवय आहे, ते हात या काळात मदिरेला स्पर्शही करत नाहीत. घरातील चुलीवर मांसाहार शिजत नाही. ही केवळ बंदी नसून, गावाने श्रद्धेपोटी घेतलेला तो एक सामूहिक 'संकल्प' आहे. विशेष म्हणजे या काळात धुळवड येते पण गावकरी ती साजरी करत नाहीत. 1981 मध्ये पेरलेले आध्यात्मिक बीज आज एका वटवृक्षात रूपांतरित झाले आहे. पहाटेच्या थंड हवेत जेव्हा काकड आरतीचे सूर कानी पडतात, तेव्हा दुष्काळाचे चटके सोसणाऱ्या शेतकऱ्याच्या मनाला उभारी मिळते. ज्ञानेश्वरीचे पारायण आणि सायंकाळचा तो विठ्ठल नामाचा गजर गावाला पंढरीच्या वाळवंटाची अनुभूती देतो. यंदा 26 फेब्रुवारीला सुरू झालेल्या या भक्ती सोहळ्याची सांगता 5 मार्चला 'तुकाराम बीजे'च्या पावन मुहूर्तावर होत आहे. गावातून पालखी आणि रथ फिरतो, तेव्हा प्रत्येकाच्या डोळ्यांत श्रद्धेचे पाणी असते. "आम्ही रंगाने खेळत नाही, आम्ही नामस्मरणात न्हाऊन निघतो," हा येथील तरुणाईचा अभिमान आजच्या पिढीसाठी दिशादर्शक ठरत आहे.
Post a Comment